Menu
Kalendarium wydarzeń
Ankieta
Multimedia
Szlak nr 7, pieszy, „Szlak Mazur Garbatych”. Znaki zielone: ...
Szlak nr 7,  pieszy,  „Szlak Mazur Garbatych”. Znaki  zielone:  Jasieniec – Czerwony Dwór – Jabłonowo – Szeszki – Dorsze – Wilkasy – Kamionki – Suczki – Gołdap – Stańczyki (90,4 km, w EGO 78,9 km).

Fragment Międzynarodowego dalekobieżnego szlaku pieszego E11

Zarządzający szlakiem: PTTK Suwałki
Nr w ewidencji PTTK: SU 2012z
Rok pierwszego znakowania: odcinek Gołdap - Stańczyki po raz pierwszy został oznakowany w 1971 roku, przez uczestników ogólnopolskich studenckich turnusów akcji „Rominta 71”, prowadzonych przez członków Uniwersyteckiego Klubu Turystycznego „UNIKAT” z Warszawy. Cały szlak został oznakowany w 1995 roku.
Rok ostatniego znakowania, stan oznakowań: 2006, stan dobry.

Krótki opis krajoznawczy:
Szlak zielony bierze swój początek w Jasieńcu na wscho­dnim brze­gu jeziora Gołdapiwo, w pobliżu Kruklanek, i prowadzi do Stańczyk na skraju Puszczy Rominckiej. Wiedzie on początkowo przez pół­nocną część Puszczy Boreckiej, wchodzi na Garb Szeski i Obniżeniem Gołdapy dochodzi do zachodniego skraju Pusz­czy Rominckiej. Tu szlak przepięknym krajobra­zo­wo i urozmaiconym lasem puszczań­skim prześlizguje się wzdłuż gra­nicy z Rosją, by doliną Błędzianki - „między­narodo­wej­” rzeczki - dojść do niepowtarzalnych swą architekturą mostów w Stańczykach. Wę­dru­jąc szlakiem zielonym mamy możliwość napotkania najprzeróż­niejszych form polo­dow­cowego krajobrazu, szczególnie w paśmie Wzgórz Szeskich oraz na terenie Puszczy Ro­minckiej. Interesujące widokowo miejsca napot­kamy na szczycie Pięknej Góry oraz na koronie mostów w Stańczykach – prawie 37 m nad poziomem dna imponującej doliny Błę­dzianki. Szlak znajduje się w ciągu Międzynarodowego dalekobieżnego szlaku pieszego E-11 Amsterdam – Ogrodniki.

Stopień trudności i przydatności dla innych form turystyki:
Szlak łatwy z możliwością przerwania wędrówki w kilku miejscach (Czerwony Dwór – ale trudny wyjazd PKS, Szeszki – ok. 1 km do PKS, Dorsze – PKS lub 1 km dp PKS Pogorzel przy drodze krajowej, lub w Gołdapi).
Na całej długości przydatny dla turystyki rowerowej, chociaż przy mokrym lecie pewne trudności mogą pojawić się na północnym skraju jez. Łęku (ok. 300 m) oraz przy Nadleśnictwie Czerwony Dwór (ok. 300 m obniżenia przy jeziorze – ale jest łatwy objazd drogą ok. 500 m). Pozostałe odcinki szlaku w całości dostępne dla rowerów.

Km rosnąco (malejąco)

Opis przebiegu szlaku

(W nawiasach podano numery z lokalizacją obiektów na mapie)

Długość odcinka [km]

Nawierzchnia

0,0 [90,4]

Węzeł szlaku to przystanek PKS Jasieniec, położony ok. pół kilometra na południe od prze­wężenia pomiędzy jeziorami Gołdapiwo (301) i Żabinka. Kierujemy się asfaltem od przy­stanku w stro­nę Kruklanek, a po 100 m, pozostawiając szlak niebieski w je­go biegu na południe, skręcamy w lewo - w drogę do miejscowości Żabinka. Po przejściu ok. 0,5 km w oddali ukazują się zabudowania wsi, do której dochodzimy po około 5 minutach.

1,6


asfalt


1,6 [88,8]

1,6 Mijamy przystanek PKS, na najbliższym rozwidleniu kierując się w prawo, opuszczamy wieś. Po około 50 m ponownie wybieramy prawą - główną - odnogę rozwidlenia, i idąc w stronę widocznego w oddali gospodarstwa kontynuujemy wędrówkę wśród pól. Mijamy po prawej domostowo. Kolejne 500 m drogi doprowadza nas do starej wierzby, którą ob­cho­dzimy z lewej i wijącą się drogą przechodzimy obok zagrody Żabinki 18.

1,7

żwirówka


3,3 [87,1]

W ostrym skręcie w lewo maszerujemy w kierunku lasu. Trzymając się głównej drogi, mija­my po lewej kolejne gospodarstwo (Żabinki 20; 3,8 km szlaku).

0,5

gruntowa

3,8 [86,6]

Droga kręcąc się, schodzi w obniżenie. Ku wschodowi dominuje nad lasem wzniesienie Czar­ciej Góry. Po prawej leżące w dole w kształcie gruszki jezio­ro Łękuk, otoczone la­sem łęgo­wym. Obchodzimy jezioro od północy mocno zniszczoną drogą.

0,4

Jw.

4,2 [86,2]

4,2 Prze­cho­dzi­my strumień przeno­szą­cy wody je­ziorka Łękuk (302) do jeziora Gołdapiwo. 50 m od wypływu strumienia z je­ziora widać wodowskaz - punkt pomiarowy Stacji Monitoringu Środo­wi­ska. Na rozdrożu - 200 m dalej - kierujemy się w pra­wo, przechodzimy maleńki stru­mień sączączy się do jeziora i wznoszącym się stokiem wę­drujemy wzdłuż brzegu jeziora. Niedaleko od strumienia mijamy z prawej resztki zabudowań. W głębi drzew z prawej strony też resztki zabu­dowań. Przechodzimy łąkę nadjeziorną porośniętą trzciną i podcho­dzimy na niewielkie wzgórze, kierując się w stronę wysokiego masztu z wiatromierzem i dalej ku zabudowaniom wsi Czarcia Góra.

1,0






Jw.







5,2 [85,2]

Mijamy budynek „Stacji kompleksowego monitoringu środowiska. Pusz­cza Bo­rec­ka” (303). Idziemy dalej, po prawej mijamy gospodarstwo Czarcia Góra 1 i sto metrów dalej dochodzimy do bitej, żwirowej drogi prowa­dzą­cej do wsi Jeziorowskie.

0,2

Jw.

5,4 [85,0]

Tu skręcamy w prawo i zaraz na zakręcie w lewo

0,2

Droga bita

5,6 [84,8]

Opu­szczamy żwirówkę, kierując się w lewo, w starą drogę brukową. Biegnie ona przez połud­niowe zbocza Diablej Góry (304).

0,2

bruk

5,8 [84,6]

Po 200 m bruk skręca w prawo, my zaś idziemy w lewo żwirówką.

0,3

żwirówka

6,1 [84,3]

100 m dalej, przy słu­p­ku oddziałowym 175/162 kierujemy się w prawą, leśną drogę (5,9 km).

0,1

leśna gruntowa

6,2 [84,2]

Prowadzi nas ona przez mieszany las ze świerkiem i sosną. Gdy droga biegnie pośród podmokłych łąk, prze­kraczamy przepust i nieco dalej pod­chodzimy zboczem wzniesienia. Na najbliższym zakręcie drogi wybie­ra­my to rozwidlenie, którym skręcamy ostro w prawo i pofalo­wanym tere­nem docho­dzi­my do następnego roz­widlenia. Tu kierujemy się w lewo i dochodzimy do szerszej, wyjeżdżonej drogi. Mijając kolejne drogi leśne wędrujemy, trzyma­jąc się głównego traktu, podsypanego szutrem. Napotykamy tablicę rezerwatu Borki i dochodzimy skrzyżowanie dróg. Teraz w lewo, do Czerwonego Dwo­ru.

1,5

leśna

7,7 [82,7]

Drogę naszą otacza las liściasty z domieszka świerku. Pół kilometra dalej dochodzimy do poprzecznej drogi. Z le­wej strony wita nas kolejna tablica opisowa rezer­watu Borki (305). Idąc obok rezerwatu dochodzimy do rozjazdu.

1,9

żwirowa

9,6 [80,8]

Kolejne trzy drogi prowadzą do Czerwonego Dworu (7 km), Jurkowa (6 km) i ta, którą przyszliśmy, do Jeziorowskich (8 km). Tu też stoi tablica rezerwatu. Wybie­ra­my drogę na Czerwony Dwór i wędrujemy nią wzdłuż wschodniej granicy rezerwatu. Po kilometrze drogi spotykamy następną tablicę rezerwatu. Wędrujemy dalej.

2,6

jw

12,2 [78,2]

Dochodzimy do rozwidlenia drogi. Prosto na północ biegnie ona do Boćwinki, w pra­wo zaś - na wschód, do Czerwonego Dworu. Wybieramy drugi wariant. Po lewej w bagnistym za­głębieniu rośnie mroczny bór świerkowy, po prawej liściasty las grądowy. Droga kręci to w lewo, to w prawo, kierując nas po 1,5 km do stóp wynoszącego się po prawej stronie zalesionego wzgórza (13,4 km). Skręcamy tu w leśną drogę, która wypro­wadza nas w górę na jego zbocze. Około 3/4 km dalej prze­cinamy stru­mień, który po lewej stronie tworzy głęboki jar. Rezerwat Lipowy Jar. Informuje nas o tym tablica rezerwatu (306). Droga prowadzi nas dalej, skrajem rezerwatu.

3,0

jw

15,2 [75,2]

Po lewej stronie pojawia się druga tablica rezerwatu. Tuż za nią mijamy ogrodzoną grupę jodeł, posadzonych jeszcze przez niemieckich leśników. Niebawem też przecinamy kolejny stru­mień, którego dolina towarzyszy nam po lewej.

0,8

jw

16,0 [74,4]

Wychodzimy na skraj lasu i dochodzimy do zabudowań Leśnictwa Rogonie. Mijamy je i kierujemy się na wschód. Mijamy polanę i wchodzimy ponownie w las. Około pół kilometra dalej na rozwidleniu skręcamy w lewo i dochodzimy do asfaltowej drogi, wiodącej z Leśnego Zakątka na południe do Borek, Jelonka i Wronek.

0,9

jw

16,9 [73,5]

Trzymając się głównej drogi, kierujemy się w lewo, na północ. Po 100 m pojawia się, prześwitujące z prawej Jezioro Pilwąg. Przecho­dzimy przepust i niebawem (16,8 km) skręcamy ku Pilwągowi, (307) w piaszczystą drogę, która prowadzi nas jego brzegiem.

0,6

jw

17,5 [72,9]

Wędrując brzegiem, mijamy czerwoną tablicę „Rezerwat przyrody Mazury” (308) i ści­nając półwysep, ponownie zbliżamy się do brzegów jeziora. Idąc pośród starego lasu mieszanego, powoli wykręcamy w lewo, ku północy - odchodząc od rezerwatu Mazury. Pniemy się na niewielkie wzniesienie, za którym już odsłania się w prześwitach drzew jezio­ro Szwałk Wielki.

0,9

leśna

18,4 [72,0]

Z lewej dochodzi droga. Mijamy ją i wędrujemy jeszcze około 300 m prosto. Teraz kie­rujemy się drogą, biegnącą wzdłuż jeziora Szwałk Wielki na północny zachód zboczem wzdłużonego wzniesie­nia. Po lewej mijamy aleję prowadzącą do starego cmentarza leśników (309). Po prawej bagniste za­głę­bie­nie na przedłużeniu jeziora. Kierujemy się w prawo ścieżką, która wyprowadza nas pod górę, gdzie przy starych lipach wchodzimy na teren Nadleśnictwa Czerwony Dwór (310) Przy budynku Nadleśnictwa, pomiędzy pięknym starodrzewiem, do­chodzimy do drogi. Teraz w prawo. Po 150 m docho­dzi­my do skrzyżowania dróg przy kamiennej kapliczce (311). Tu również znajduje się przystanek PKS.

1,0

leśna

19,4 [71,0]

Kierujemy się na południowy wschód, mijając z lewej kolejne domostwa osady.

0,1

asfalt

19,5 [70,9]

Kończą się zabudowania i asfalt. Idziemy dalej na wschód. Mijamy po prawej pomnikowy dąb, a następnie przechodzimy mostek na Czarnej Strudze.

1,0

żwirowa

20,5 [69,9]

Wchodzimy w las główną żwirową drogą. 130 m dalej docieramy do skrzyżowania (Boćwinka 13 km). Skręcamy w lewo i wę­drujemy lasem. Po kilo­metrze drogę po obu stronach rozjaśniają nam łąki. Zaraz jednak zagłębiamy się w las ponownie. Tu i ówdzie dorodne dęby.

1,1

jw

21,6 [68,8]

Mijamy kolejne przepusty pod drogą.

1,0

leśna

22,6 [67,8]

Na rozwidleniu skręcamy w lewo, w nieco gorszą drogę. W oddali po prawej po­zosta­wiamy za sobą zabudowania leśniczówki Olszanka. Idziemy drogą główną na północ. Po przebyciu kolejnego ki­lo­metra mijamy przepust i dochodzimy do skrzyżowania. Idziemy dalej prosto. Po ok. 700 m pojawia się kolejny przepust, a 100 m za nim skrzyżo­wa­nie z podrzędną drogą leśną. Prze­cho­dzimy dalej prosto, by po kolejnych 500 m dojść do rozwidlenia dróg.

2,4

leśna

25,0 [65,4]

Na rozwidleniu - ostry skręt w prawo, i dalej krótkim odcinkiem drogi leśnej. Po następ­nych 300 m wychodzimy na skraj lasu. Mając po lewej stronie pola, wędrujemy łukiem w lewo, ku północy.

0,6

leśna

25,6 [64,8]

Po prawej stronie zabudowania. Kierujemy się dalej drogą pod górkę, dochodząc do rozwi­dlenia. Wędrujemy lewą odnogą - polną drogą wśród pastwisk. Napotykamy z pra­wej okazały klon. Mijając z lewej niewielkie bagienko, schodzimy drogą w obniżenie terenu.

0,6

gruntowa

26,2 [64,2]

Pojawiają się zabudowania wsi Jabłonowo (312). Przechodzimy obok zabudowań i do­chodzimy do asfaltowej drogi Sokółki-Czerwony Dwór.

0,4

jw

26,6 [63,8]

Prze­cho­dzimy drogę w lewo skosem. Dochodzimy do rozwidlenia przy krzyżu. Znajduje się tu również bocianie gniazdo. Opuszczamy drogą asfaltową i uważnie śledząc znaki, prawą odnogą wędrujemy pod górkę, obok gospodarstwa. Przecho­dzimy wznie­­sienie i mijamy znajdujące się po prawej stronie drogi bagienko.

0,3

gruntowa

26,9 [63,5]

Po lewej stronie okazały klon. Nieco dalej rozwidlenie dróg i skraj lasu. Opusz­czamy drogę główną. Kierujemy się w prawą odnogę. Las rzednie. Idziemy wśród pól z kępami drzew, mijamy niewielkie wzniesienie, i dość znacz­nym obni­że­niem dochodzimy do betonowego mostka na małym cieku (313).

0,7

gruntowa

27,6 [62,8]

Przekraczamy mostek i po 200 m opuszczamy drogę, która skręca w prawo. Trzymając się kamienistego traktu, zaniedbanego i stanowiącego dziś koryto niewiel­kie­go strumyka, który sączy się ze wzgórza, wędrujemy ku północ­nemu wscho­dowi, dość znacznie wynoszącym się zboczem. Po kolejnych 200 metrach wy­cho­dzimy na skraj rozległej łąki. Mija­my ślady starej wsi Rdzawe (314) i trzy­mając się drogi, która zakręca na wschód, przemieszczamy się ku kolejnym zabudo­waniom. Przed nami w horyzoncie prezentuje się główny masyw Wzgórz Szeskich.

2,9

jw

30,5 [59,9]

Mijamy po prawej pierwsze zabudowania wsi Golubie Wężewskie, po około 50 m nas­tęp­ne. Droga obniża się. Po chwili przechodzimy obok kolejnych zabudowań.

0,5

żwirowa

31,0 [59,4]

Kończy się grupa zabudowań. Wędrujemy krętą drogą wśród pól, terenem odkrytym.

0,5

jw

31,5 [58,9]

Przepust na strumyku. To Mazurka (315) Droga skręca w lewo, my za nią. Pół kilometra dalej dochodzimy do centrum wsi Golubie Wężewskie. Wysadzana starymi już topolami droga prowadzi nas w kierunku widocznej w dali zlewni mleka.

0,8

Jw.

32,3 [58,1]

Wychodzimy na bruk. Z lewej strony stoi krzyż przydrożny w metalo­wym ogro­dzeniu, po prawej - 50 m dalej - przystanek PKS (316). Skrę­camy w lewo, by drogą brukową dojść do zarastającej sa­dzawki (317).

0,2

bruk

32,5 [57,9]

Przy sadzawce opuszczamy bruk i kierujemy się w prawo - na wschód. Mijamy kolejne zabudowania wsi i trzymając się drogi wędrujemy, łagodnie skrę­cając ku północy. Otaczają nas częściowo zalesione wzgórza Przed nami wypiętrzenie Szeskiej Góry (318).

1,2

żwirowa

33,7 [56,7]

Mijając po lewej głazowisko, dalej – kolejne zabudowania gospodarskie, zbliżamy się do sto­ków Szeskiej Góry.

0,9

jw

34,6 [55,8]

Napotykamy dochodzącą spod góry, z lewej strony, drogę dojazdową po­b­li­skiego zabu­dowania i mijamy ją. Po około 200 m stara, nie­wy­raźna droga wiodąca na szczyt Szeskiej Góry. Od tego miejsca wędrujemy starym brukiem.

0,2

żwirowa

34,8 [55,6]

Od Szeskiej Góry dochodzimy do zabudowań wsi Szeszki (319) i po kilkudziesięciu krokach spo­tykamy z le­wej stro­ny ruiny pomnika poświęconego żołnierzom I wojny światowej (320).

0,2

bruk

35,0 [55,4]

Skręcamy przy nim w odbi­jającą w lewo drogę. Biegnie ona tuż obok zabudowań. Po kilkuset metrach polnej drogi napoty­kamy ros­nące po obu stronach topole. Za gos­podarstwem z lewej wybieramy prawą odnogę rozwidlenia dróg.

0,6

gruntowa

35,6 [54,8]

Mijamy ruiny dawnego gospodarstwa i po około 50 m wchodzimy w teren zale­sio­ny. Kręta droga przez las mieszany prowadzi nas w dół. Mijamy szkółkę leśną i dochodzimy do przepustu, 350 m dalej.

1,6

leśna

37,2 [53,2]

Skręcamy nieco w prawo. 700 m dalej dochodzimy do ściany lasu. Przed nami nieco ponad 1 km zabudowania wsi Dorsze, do której idziemy (322).

1,9

leśna

39,1 [51,3]

We wsi Dorsze spotykamy szosę Pogorzel–Grabowo, którą w lewo do­cho­dzimy do Wilkas (323). Z prawej strony mijamy zabudo­wa­nia dawnego PGR Wilkasy. We wsi możemy podziwiać rosnące po lewej stronie okazałe lipy. 100 m dalej z lewej - przystanek PKS. Idziemy w jego kierunku obchodząc od północy jeziorko Wilkasy (324).

2,2

szosa

41,3 [49,1]

W prawo odchodzi - biegnąca zasadniczym garbem wzgórz - droga przez Zatyki, Wrot­kowo, Kozaki do Gołdapi. Mijamy skrzyżowanie, i trzyma­jąc się kierunku do Grabowa, dochodzimy do niewielkiej wsi Kamionki (325) Mijamy przystanek PKS i 100 m za tablicą kilome­tro­wą do Grabowa napotykamy odbijającą w pra­wo w dół drogę żwirową.

1,3

szosa

42,6 [47,8]

Skręcamy w nią i obniżając się w pofałdowany teren, wędrujemy w kierunku pół­nocnym. Po ok. 600 m napotykamy opuszczone, rozwalające się gospodarstwo.

1,7

żwirówka

44,3 [46,1]

Po lewej i prawej stronie drogi pojawiają się kolejne rozlewiska. Za nimi, z pra­wej do­cho­dzi boczna droga (326). Mijamy ją, mijamy też kolejny przepust i duży staw po prawej. Mijamy jeszcze opuszczone gospodarstwo, kolejne zalewisko po lewej i widząc po prawej, nie dalej jak pół kilometra, masyw Tatarskiej Góry, dochodzimy do skrzyżowania ze żwirową drogą z Kowalek (328). Z prawej nieco w łące znajduje się stary cmentarzyk ewangelicki (327).

2,0

żwirówka

46,3 [44,1]

Mijamy skrzyżowanie i 300 m dalej przechodzimy obok gospodarstwa z krzyżem przy­drożnym. Droga obniża się, do­cho­dząc do drogi odbijającej na wschód, w ob­ni­żenie terenu od pół­nocnych stoków Tatar­skiej Góry. Znajduje się tu tablica opi­so­wa Tatarskiej Góry i drogowskaz ukazujący odległość i kierunek do jej central­nego miejsca (329).

1,2

żwirówka

47,5 [42,9]

Mijamy odejście w prawo i kierując się na północ, powoli zbliżamy się do końca Garbu Szeskiego. Mijając kolejne gospodarstwa kluczymy razem z drogą. Tak me­an­­druj­ąc pomiędzy wzgó­rzami, podnosimy się na wysokość około 250 m npm., przy wsi Suczki (330). Obchodzimy zabudowania główną drogą łukiem w lewo, i gwał­townym skrętem trafiamy na rozwidlenie dróg: w prawo do Goł­dapi, prosto do Wronek.

1,8

żwirówka

49,3 [41,1]

Wybieramy drogę w prawo i podchodzimy nią ok. 300 m ku wzgórzom, spomię­dzy których roz­po­ściera się już widok na północne obniżenie Szeskich Wzgórz i kulminującą w oddali Piękną Górę. Wędrując dalej możemy podziwiać rozpościerający się - szczególnie na północny wschód - krajobraz, w którego horyzoncie zaznaczają się już ciemną linią lasy Puszczy Rominckiej.

0,8

żwirówka

50,1 [40,3]

Droga zmienia nawierzchnię. Pojawia się asfalt, po którym wznosząc się i opusz­czając w kolejne obniżenia strumieni odwadniających stoki Garbu Szeskiego, dochodzimy do stóp Gołdap­s­kiej Góry (333). Mijamy najpierw głębokie obniżenie strumienia zbierającego wody Gołdapskiej Góry od południa, potem zarysowany w drzewach kopiec Zamkowej Góry (331) – dawnego grodziska, przecho­dzimy obok wy­ro­biska żwiru, by po kilku­dzie­sięciu metrach stanąć przy dolnej stacji wyciągu nar­ciarskiego (332).

1,9

Szosa asfaltowa

52,0 [38,4]

Pozostawiamy Piękną Górę z charakterystyczną sylwetką masztu telewizyjnego, aby ob­niżającą się drogą powędrować do centrum miasta. Mijamy najpierw kilka zabudowań po prawej stronie, potem Osiedle I, po lewej i ulicą Konstytucji 3 Maja dochodzimy do ul. Wojska Polskiego, gdzie obok Fabryki Kopert „NC Koperty” (334) przy drogowskazie do „Centrum Sportowo-Rekrea­cyjnego Piękna Góra” skręcamy w prawo.

1,9

Szosa asfaltowa

53,9 [36,5]

Przechodzimy obok Bursy Szkolnej, będącej również schroniskiem PTSM (335) i dochodzimy do skrzyżowania z ulicą Wolności. Tu napotykamy kilka za­byt­ko­wych budynków (m.in. Szko­łę Muzy­czną 336). Kilkadziesiąt metrów za skrzyżowaniem - kościół parafialny pw. św. Leona (337). Kilkadziesiąt metrów za kościołem trafiamy na główne skrzyżowanie dróg wchodzących do Gołdapi.

0,6

Bruk/

chodnik

54,5 [35,9]

Skręcamy w lewo i ul. Kró­le­­wiecką, mijając Urząd Pocztowy (338) wcho­dzimy na centralnie położony Plac Zwycięstwa. Mieści on większość naj­ważniejszych sklepów oraz Magistrat z Urzędem Miejskim i Starostwo Powiatowe

0,2

Asfalt/

chodnik

54,7[35,7]

Z Placu Zwycięstwa kierujemy się na północ – przez rondo - w ul. Lipo­wą. Po le­wej stronie wyrasta syl­wetka gotyckiego kościoła z XVI w. pw. Najświętszej Marii Panny Matki Kościoła (339). Z prawej strony ulicy park, w którym 15. X 1996 r. odsłonięto pomnik Immanuela Kanta, filozofa i myśliciela (340).

0,3

Asfalt/

chodnik

55,0 [35,4]

Wędrujemy dalej ulicą Lipową, przekraczamy most na Gołdapie i docho­dzimy do stacji kolejowej (341). Tu trafiamy na węzeł „suwalskiego gi­gan­ta” - liczącego 178 km szlaku czer­w­o­nego Gołdap-Jastrzębna (342).

0,5

Bruk/

chodnik

55,5 [34,9]

Kierujemy się w prawo od Dworca, w ulicę Kolejową i wychodzimy z miasta. Na rondzie kierujemy się w lewo.

1,3

Asfalt/

chodnik

56,8 [33,6]

Tuż przy Tartaku, na końcu ul. Suwalskiej, spotykamy ponownie szlak czerwony, z któ­rym będzie­my teraz wędrować wzdłuż drogi krajowej nr 651. Po 2,1 km dochodzimy w kilku­nastome­trowym obniżeniu drogi do rozwidlenia. W prawo odchodzi żwirowa droga do Kolniszek, przez tereny zakładu rolnego Botkuny. My idziemy prosto, przez mostek na niewielkim cieku - dopływie Jarki.

2,7

asfalt

59,5 [30,9]

Droga przechodzi pod wiaduktem kolejowym, za którym z prawej strony widzimy za­bu­dowania dworca kolejowego Botkuny (343) i place składowe pozyskiwanego w okolicz­nych lasach drew­na. Szlak czerwony skręca w prawo. Po ok. 200 m dochodzimy do przystanku PKS a nieco dalej, prze­kracza­my most na Jarce i wchodzimy między zabudowania Jurkiszek (345, 344).

0,7

asfalt

60,2 [30,2]

W Jurkiszkach (346) zagłębiamy się w las, drogą na północ, skręcając w lewo w las na dużym zakręcie szosy. Las jest w przeważającej części liściasty. Droga jest wysadzona dębami. Wznosi się ona i opada, choć wyraź­nie pnie się do góry.

2,3

żwrówka

62,5 [27,9]

Mijamy ambonę myśliwską, potem szkółkę leśną. Widać na drzewach poros­ty.

0,7

Jw.

63,2 [27,2]

Mijamy dwa paśniki. Droga po osiągnięciu maksymalnego przewyższenia opada wyraź­nie do dołu. Zarasta też trawą - widać jest słabiej uczęszczana. Mijamy w obniżeniu bagienka po obu stronach drogi

0,9

jw

64,1 [26,3]

Dochodzimy do skrzyżowania. Szlak skręca tu w prawo, w drogę leśną. Pojawiają się drze­wa iglaste. Po 100 m mijamy następny paśnik. Kilometr dalej - na roz­widleniu - kierujemy się w lewo, ostro pod górę, wokół wyraźnie za­ry­sowanego wzgórza, porośniętego młod­nikiem. Zaraz też, zataczając łuk w pra­wo, opada i doprowadza nas wśród dominujacych tu znowu drzew liś­cia­s­tych i krze­wów do łąki.

1,7

Jw.

65,8 [24,6]

Tuż przed nią pojawia się odbijajaca w prawo, droga żwirowa. Idzie­my nią i podnosimy się na przeciwległe wzniesienie. Z lewej, potem z prawej strony prześwi­tu­ją łąki pusz­czańskie. Przekra­czamy mały ciek i szero­kim traktem, dochodzimy do żwirowej drogi biegnącej z Jurkiszek na pół­noc­ny wschód, ku granicy państwa.

0,6

Jw.

66,4 [24,0]

Kierujemy się w lewo, do Czarnowa Średniego. Po ok. 20 m roz­wi­dle­nie, na którym wybieramy lewą główną odnogę. Droga prowadzi nas przez las mieszany. Mijamy słupy telegraficzne z pozrywanymi przewodami. Po kilometrze otwierają się po obu stronach łąki i wchodzimy na teren osady. Tuż przy drodze, w os­tatnim bu­dyn­ku mieści się baza ornitologów z Uniwersytetu Warszawskiego, 50 m dalej - granica rezerwatu Mechacz Wielki (347).

1,7

Jw.

68,1 [22,3]

Mijamy tablicę z opisem rezerwatu, przechodzimy nad przepustem rze­cz­ki Czarnej i kierujemy się drogą na wschód. Po prawej stronie tor­fo­wiska rezerwatu. W nich wiele usy­chających drzew. Po lewej w oddali zabudo­wania, pola i w horyzoncie las, ciągnący się ku odległej o niecały kilometr granicy.

0,5

gruntowa

68,6 [21,8]

Na rozwidleniu wybieramy prawą drogę, i wędrujemy nią pośród łąk i zaro­śli około 300 m. Wcho­dzimy w las mieszany. Z prawej strony towarzyszy nam niecka torfowiska. Niedaleko pom­nik przyrody - żywotnik (348).

0,7

gruntowa

69,3 [21,1]

Dochodzimy do rozwidlenia, na którym skręcamy w lewo, w nieco węż­szą leśną dro­gę. Po drodze mijamy szkółkę leś­ną, paśnik i am­bo­ny my­śliskie. Dalej przepust małego strumyka i skrzyżowanie z drogą, która biegnie z Pluszkiejm ku granicy.

1,7

leśna

71,0 [19,4]

Wychodzimy na bruk i skręcamy w lewo, idąc za drogą. Po 700 m mija­my do­cho­dzącą z prawej stro­ny mniejszej rangi drogę leśną, 600 m dalej inna dochodzi z le­wej.

1,2

bruk

72,2 [18,2]

Koniec bruku, skręcamy łukiem w prawo w drogę leśną. Idziemy nią na wschód.

0,7

leśna

72,9 [17,5]

Spotykamy drogę przychodzącą z prawej. Tuż przy niej pojawia się tablica infor­mu­j­ąca o rezerwacie przyrody „Boczki” (349).

0,1

żwirowa

73,0 [17,4]

Trzymamy się dotychczasowej drogi. Mijamy dochodzącą z lewej niewy­raźną od­­nogę. Główna droga wiedzie ku południowi, cały czas u podnóża wysokiego wzniesienia, widocznego niekiedy z lewej strony. Po 500 m mijamy kolejne dwie boczne drogi. Towarzyszy nam las miesza­ny, z lewej przerzedzony nieco na zboczu wzniesienia. Droga, która pojawia się z lewej strony, po kolejnych 600 m, wiedzie prosto na północ, w zachodnie zbocze Królewskiej Góry, najwyższego wyniesienia tej części Puszczy (350).

1,3

jw

74,3 [16,1]

Pojawia się rozjazd, skręcamy w lewo i po raz kolejny podejmujemy wędrówkę na wschód. Pojawia się młoda dębina, później las mieszany. Na kolejnym rozwidleniu skręcamy w pra­wo, w drogę wio­dącą nas pod górkę. 100 m dalej kierujemy się ostro w lewo. Droga ponownie skręca wyraźnie pół kilometra dalej. Wędrujemy pośród rosnących po obu stronach krzewów i trzy­ma­jac się na kolejnych rozwidleniach głównej drogi. Mijamy po prawej trzy stare buki, potem paśnik. Przy nim - roz­widlenie. Dochodzimy do drogi, która biegnie od granicy.

2,4

Jw.

76,7 [13,7]

Skręcamy za paśnikiem w prawo i kierujemy się na wschód. Kolejny paśnik spotykamy 400 m dalej. Idziemy prosto a na następnym rozwidleniu - w lewo. Towarzyszą nam bagna, otaczające główne koryto Bludzi. Znów na rozwidleniu wybie­ra­my lewą odnogę, by po 200 m napotkać po prawej stronie drogi kolejny paśnik. Na pobliskim roz­widle­niu idziemy w prawo i po 300 m przechodzimy mostek na Bludzi (351).

2,4

jw

79,1 [11,3]

Za mostkiem, na kolejnym rozwidleniu kierujemy się w lewo, mijając młodniak. Po kilo­me­trze drogi dochodzimy do umieszczonej na brzozie ambony. Naszej wędrówce towa­rzy­szą teraz brzozy, wysadzone wzdłuż drogi. Na kolejnym rozstaju idziemy w lewo, dochodząc do mostka na Błędziance (352).

1,4

jw

80,5 [9,9]

Za mostkiem wędrujemy aż do znaku zakazu ruchu pojazdów. Nie zwracając uwagi na znak idziemy w prawo. Po prawej prześwituje dolina Błędzianki. Wchodzimy w starszy, nieco gęstszy las, potem znowu pojawia się młodnik. Na roz­widleniu udajemy się w lewo, wędrując jeszcze około 700 m płaskim terenem. Dochodzimy do skrzy­żo­wa­nia. Przechodzimy skrzyżowanie na wprost i mijając kolejną drogę, która dochodzi z le­wej, tra­fi­amy na stojącą tuż przy siatce ogrodzenia ambonę. Kręta, żwirowa droga prowadzi nas około kilometra lasem - głównie świerkowym - do rozwidlenia

4,6

żwirówka

85,1 [5,3]

Uważnie śledząc znaki, udajemy się w prawo, aby wkrótce ponownie skręcić w prawo, w nie­­wyraźną drogę leśną. Na skrzyżowaniu w lewo i dochodzimy ponownie do żwirówki leśnej. W czasie wędrówki towa­rzyszy nam po prawej głębokie obniżenie doliny Błędzianki, która tu - w odróż­nieniu od przełomu koło Błędziszek - płynie przysłonięta rosnącym na zboczach la­sem.

0,7

leśna

85,8 [4,6]

Z nią w prawo, do szosy Gołdap-Żytkiejmy

0,8

żwirówka

86,6 [3,8]

Przecho­dzimy szosę i drogą leśną wędrujemy do najbliższej żwirówki

0,4

leśna

87,0 [3,4]

Z nią w lewo. Pomiędzy szkółkami leśnymi, aż do skrzyżowania.

1,3

żwirówka

88,3 [2,1]

Tu w prawo i trzymając się tego kierunku, docieramy do bramy leśnej i dalej pod wiadukty w Stańczykach. Po prawej mosty w Stańczykach (353).

1,5

leśna

89,8 [0,6]

Spod wiaduktów idziemy obok parkingu (354) i docieramy do szosy.

0,2

bruk

90,0 [0,4]

W prawo, w dół, mijamy tablicę administracyjną Stańczyk, wchodzimy między zabudowania.

0,4

szosa

90,4 [0,0]

Kończymy wędrów­kę przy przystanku PKS, tuż za stojącą po lewej stronie drogi kapliczką (355).

-



 Statystyka szlaku

Długości odcinków szlaku na terenie poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego:

Jednostka samorządu

Długość odcinka na terenie miasta/powiatu [km]

Powiat Giżycko

11,5

Powiat Olecko

25,7

Miasto Gołdap

3,1

Powiat Gołdap

53,2

Razem

90,4


Długość odcinków szlaku z podziałem na rodzaje nawierzchni

Rodzaj nawierzchni

Długość odcinka [ km ]

%

Asfalt

12,8

14

Bruk

2,0

2

Droga gruntowa utwardzana

47,7

53

Droga gruntowa nieutwardzona

25,0

28

Inna – płyty betonowe (chodnik)

2,9

3

Razem

90,4

100


 


POWRÓT  Drukuj   Generuj PDF
Decyzja użytkownika w zakresie plików Cookie na niniejszej stronie

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookie i podobnych technologii m.in. w celach statystycznych oraz w celu dostosowania naszych serwisów do indywidualnych potrzeb użytkowników. W programie służącym do obsługi Internetu można zmienić ustawienia dotyczące plików cookie.Korzystanie z tego serwisu bez zmiany ustawień dotyczących plików cookie oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia.